10 oktober is de Dag van de Mentale Gezondheid. Een dag die uitnodigt om stil te staan bij iets wat vaak niet zichtbaar is, maar wel een grote invloed kan hebben op iemands leven.

Eenzaamheid gaat niet altijd over alleen zijn. Soms gaat het over de vraag of je je werkelijk gezien en begrepen voelt.

21 september is voor mij een bijzondere datum. Dit jaar is het precies vier jaar geleden dat er voor mij officieel iets wezenlijks veranderde: mijn VG-classificatie (verstandelijke beperking) werd herzien naar een LG classificatie (lichamelijke beperking).Twee afkortingen die op papier misschien klein lijken, maar voor mij een wereld van verschil betekenden. Ik heb jarenlang geleefd met een beeld van mij dat niet aansloot bij wie ik daadwerkelijk ben. Dat beeld had niet alleen invloed op de zorg en begeleiding die ik kreeg, maar ook op hoe mensen naar mij keken, hoe er met mij werd gecommuniceerd en welke mogelijkheden anderen in mij zagen.

Ertussenuit hoeft niet altijd een vakantie te zijn Wanneer de zomervakantie begint, trekken veel mensen eropuit.  Een week naar het buitenland, een stedentrip of een paar dagen weg. Het is iets waar veel mensen naar uitkijken en hard voor hebben gewerkt. Zelf heb ik ervoor gekozen om juist doordeweeks een nachtje weg te gaan.

Ongeveer een maand geleden heb ik een botox behandeling in mijn benen gekregen. Ik ben heel dankbaar dat ik deze mogelijkheid heb gekregen, want de behandeling heeft mij in de afgelopen weken laten ervaren hoeveel energie mijn spasme dagelijks van mij vraagt. Wanneer je lichaam voortdurend gespannen is, kost dat kracht. Ook wanneer je op dat moment niet bewust aan het bewegen bent. Een groot deel van mijn energie ging naar de onrust en spanning in mijn benen. Energie die ik daardoor niet kon gebruiken voor mijn dagelijkse bezigheden of voor de dingen waar ik blij van word. Sinds de behandeling ervaar ik meer rust in mijn lichaam. Daardoor hou ik energie over, om mijn dagelijkse dingen weer te doen, activiteiten te ondernemen en een sport op te pakken.

Soms is een rolstoel zoveel meer dan alleen een hulpmiddel. Het is iets dat je ondersteunt om te gaan en staan waar jij wilt. Iets dat je helpt om deel te nemen aan het leven, op jouw manier. Iets dat ervoor zorgt dat je mooie en waardevolle momenten kunt beleven, groot en klein. Vandaag is de dag dat ik afscheid moet nemen van mijn trouwe Permobil F3.

De foto bij deze blog is gemaakt tijdens mijn inschrijving bij de Kamer van Koophandel. Een bijzonder moment. Niet omdat ik daarmee ineens een succesvolle ondernemer ben geworden, maar omdat het een tastbaar bewijs is van iets waar ooit aan werd getwijfeld mijn vermogen om te groeien, te leren en mijn eigen weg te vinden.

Ik vind het niet altijd makkelijk om over achteruitgang te praten. Ook omdat ik zelf het liefst kijk naar de dingen die ik nog wel kan. Naar de mogelijkheden die er nog zijn om dingen zelf te kunnen blijven doen. Naar hoe ik mijn leven leef, ondanks de uitdagingen die daarbij komen kijken. Maar hoe graag ik ook kijk naar wat nog wel kan, de realiteit is soms anders.

10 oktober is de Dag van de Mentale Gezondheid. Een dag die uitnodigt om stil te staan bij iets wat vaak niet zichtbaar is, maar wel een grote invloed kan hebben op iemands leven.

Eenzaamheid gaat niet altijd over alleen zijn. Soms gaat het over de vraag of je je werkelijk gezien en begrepen voelt.

21 september is voor mij een bijzondere datum. Dit jaar is het precies vier jaar geleden dat er voor mij officieel iets wezenlijks veranderde: mijn VG-classificatie (verstandelijke beperking) werd herzien naar een LG classificatie (lichamelijke beperking).Twee afkortingen die op papier misschien klein lijken, maar voor mij een wereld van verschil betekenden. Ik heb jarenlang geleefd met een beeld van mij dat niet aansloot bij wie ik daadwerkelijk ben. Dat beeld had niet alleen invloed op de zorg en begeleiding die ik kreeg, maar ook op hoe mensen naar mij keken, hoe er met mij werd gecommuniceerd en welke mogelijkheden anderen in mij zagen.

Ertussenuit hoeft niet altijd een vakantie te zijn Wanneer de zomervakantie begint, trekken veel mensen eropuit.  Een week naar het buitenland, een stedentrip of een paar dagen weg. Het is iets waar veel mensen naar uitkijken en hard voor hebben gewerkt. Zelf heb ik ervoor gekozen om juist doordeweeks een nachtje weg te gaan.

Ongeveer een maand geleden heb ik een botox behandeling in mijn benen gekregen. Ik ben heel dankbaar dat ik deze mogelijkheid heb gekregen, want de behandeling heeft mij in de afgelopen weken laten ervaren hoeveel energie mijn spasme dagelijks van mij vraagt. Wanneer je lichaam voortdurend gespannen is, kost dat kracht. Ook wanneer je op dat moment niet bewust aan het bewegen bent. Een groot deel van mijn energie ging naar de onrust en spanning in mijn benen. Energie die ik daardoor niet kon gebruiken voor mijn dagelijkse bezigheden of voor de dingen waar ik blij van word. Sinds de behandeling ervaar ik meer rust in mijn lichaam. Daardoor hou ik energie over, om mijn dagelijkse dingen weer te doen, activiteiten te ondernemen en een sport op te pakken.

Soms is een rolstoel zoveel meer dan alleen een hulpmiddel. Het is iets dat je ondersteunt om te gaan en staan waar jij wilt. Iets dat je helpt om deel te nemen aan het leven, op jouw manier. Iets dat ervoor zorgt dat je mooie en waardevolle momenten kunt beleven, groot en klein. Vandaag is de dag dat ik afscheid moet nemen van mijn trouwe Permobil F3.

De foto bij deze blog is gemaakt tijdens mijn inschrijving bij de Kamer van Koophandel. Een bijzonder moment. Niet omdat ik daarmee ineens een succesvolle ondernemer ben geworden, maar omdat het een tastbaar bewijs is van iets waar ooit aan werd getwijfeld mijn vermogen om te groeien, te leren en mijn eigen weg te vinden.

Ik vind het niet altijd makkelijk om over achteruitgang te praten. Ook omdat ik zelf het liefst kijk naar de dingen die ik nog wel kan. Naar de mogelijkheden die er nog zijn om dingen zelf te kunnen blijven doen. Naar hoe ik mijn leven leef, ondanks de uitdagingen die daarbij komen kijken. Maar hoe graag ik ook kijk naar wat nog wel kan, de realiteit is soms anders.

Hulp vragen lijkt soms eenvoudig, maar is het niet. In deze blog deel ik waarom hulp vragen voor mij niet vanzelfsprekend is, en waarom zelfredzaam zijn niet betekent dat je alles alleen hoeft te doen.

                                               Mijn hoofd wil, maar mijn lijf vraagt soms iets anders.

Tijdens mijn eerste bezoek aan de VeineDAGEN ontdekte ik hoeveel waarde er zit in de combinatie van innovatie, ontmoeting en ervaringskennis. In deze blog neem ik je mee in wat deze dag mij bracht.

Twee jaar geleden, op 16 oktober 2024, werd mijn plafondlift geplaatst. Een hulpmiddel dat inmiddels niet meer weg te denken is uit mijn dagelijks leven. Bij de komst van mijn plafondlift moest ik vooral één ding leren, een stukje controle loslaten. Inmiddels kijk ik met een grote glimlach terug. Niet alleen omdat het praktische gemak is, maar vooral vanwege wat de plafondlift mij heeft gebracht. Vertrouwen, comfort, lijfelijke rust en ondersteuning bij het behouden van mijn eigen regie.

Wanneer je een nieuw hulpmiddel krijgt, zou het ideaal zijn als je niet direct afscheid hoeft te nemen van je vertrouwde hulpmiddel. Juist tijdens de overgang is het belangrijk dat er ruimte is om te wennen. Een nieuw hulpmiddel vraagt tijd. Je moet ontdekken hoe het werkt, hoe het voelt en wat het betekent in je dagelijks leven. Zeker als het hulpmiddel belangrijk is voor je zelfredzaamheid, veiligheid en comfort.